Zwolnić 700 tysięcy pracowników jednym ruchem? Chiński gigant redukuje etaty

Jeśli wydaje wam się, że roboty kurierskie to wciąż niezdarne, poruszające się z prędkością żółwia wózki, chińska rzeczywistość szybko weryfikuje ten pogląd. Maszyny JD.com i podobnych operatorów już teraz sprawnie nawigują po zatłoczonych przestrzeniach publicznych. Rozwożą jedzenie na lotniskach, realizują dostawy B2B prosto do sklepów, a co najbardziej fascynujące z punktu widzenia inżynierii logistycznej – potrafią samodzielnie korzystać z miejskiej komunikacji publicznej.

To prawdziwy przełom w walce o rentowność na tak zwanej „ostatniej mili”, która zawsze pożerała największą część marży. Maszyna nie zakłada związków zawodowych, nie bierze urlopu na żądanie i pracuje w trybie 24/7. Wdrożenie tego modelu na tak gigantyczną skalę przez JD.com z pewnością doprowadzi do drastycznego spadku kosztów operacyjnych, dając chińskiemu graczowi przewagę, z którą zachodnim firmom logistycznym trudno będzie konkurować tradycyjnymi metodami.

Decyzja pojedynczej korporacji nie byłaby tak brzemienna w skutkach, gdyby nie wpisywała się w szerszą, napędzaną przez państwo narrację. Jeśli jako inwestorzy lub stratedzy uważaliście, że Chiny rzuciły wszystkie siły na globalną dominację w sektorze samochodów elektrycznych, musicie zrewidować swoje założenia. W najnowszym chińskim planie pięcioletnim to właśnie robotyka zyskała status absolutnego priorytetu, spychając elektromobilność na dalszy plan.

Dla europejskiego biznesu oznacza to jedno: za chwilę z Państwa Środka zaleje nas fala tanich, wysoce zaawansowanych i przetestowanych w bojowych warunkach rozwiązań z zakresu autonomicznej robotyki. Wyścig zbrojeń w logistyce właśnie wszedł w fazę, w której opieszałość we wdrażaniu AI będzie równoznaczna z rynkowym samobójstwem.

Jest jednak w tym bezwzględnym dążeniu do optymalizacji potężny haczyk, z którego każdy przewidujący przedsiębiorca musi zdawać sobie sprawę. Wymiana ludzi na maszyny nie dzieje się w rynkowej próżni. Wypchnięcie 700 tysięcy osób z rynku pracy to potężny cios w tkankę społeczną, szczególnie w momencie, gdy bezrobocie wśród chińskiej młodzieży już teraz przekroczyło niebezpieczny próg 15%.

To rodzi fundamentalne pytanie ekonomiczne, które prezesi na całym świecie będą musieli wkrótce sobie zadać: jeśli wszyscy zwolnimy naszych pracowników i zastąpimy ich bezbłędnymi algorytmami, to kto wygeneruje popyt? Kto zapłaci za te idealnie zoptymalizowane, dostarczone przez roboty paczki, skoro konsumenci stracą źródło dochodu? Chiński eksperyment z pewnością pokaże nam, jak maksymalizować zyski operacyjne, ale może również stać się bolesną lekcją makroekonomii o tym, gdzie leżą granice cięcia kosztów.

Opracowano na podstawie doniesień rynkowych, źródło pierwotne: Bankier.pl.