Kiedy wreszcie zaczniesz zarabiać na siebie? Rekordowy fiskalizm zaciska pętlę na szyi polskiego biznesu

Liczby zawarte w najnowszym raporcie dr. Mateusza Benedyka „229 dni pracy na wydatki państwa” uderzają w sam rdzeń wolnego rynku. Z wyliczeń wynika, że w tym roku polski przedsiębiorca pracował na pokrycie rządowych rachunków przez równe 229 dni. Dla nas samych, naszych rodzin, na reinwestycje czy innowacje została zaledwie resztówka – 136 dni w kalendarzu.

Ekonomia nie znosi próżni. Im później przypada nasz dzień wolności, tym więcej kapitału, który normalnie zasiliłby prywatne budżety R&D, parki maszynowe i pensje pracowników, ląduje na biurkach urzędników. Skutek? Jako przedsiębiorcy mamy drastycznie skurczone pole manewru, a nasze zdolności do konkurowania z globalnymi graczami topnieją w oczach. Kiedy pieniądzem dysponuje rynek, kapitał płynie tam, gdzie generuje najwyższą wartość. Kiedy pieniądzem zarządza polityk, trafia on tam, gdzie generuje najwyższe słupki poparcia.

Zazwyczaj, gdy zarządy pytają decydentów o powody rosnących obciążeń, w odpowiedzi słyszą jedno, ucinające dyskusję słowo: zbrojenia. Argument o konieczności wzmacniania bezpieczeństwa narodowego trafia na podatny grunt, ale zestawiony z twardymi danymi, okazuje się w dużej mierze sprytną zasłoną dymną.

Spójrzmy prawdzie w oczy: w latach 2019–2024 udział wydatków publicznych w polskim PKB poszybował z 41,4 do 49,4 proc. Innymi słowy, państwo wzięło pod swoją kontrolę już niemal połowę tego, co wspólnie wytwarzamy. Zgadnijmy teraz, jak na to zareagował kapitał prywatny? Dokładnie tak, jak dyktuje logika biznesowa – wskaźnik inwestycji prywatnych w PKB zaliczył zjazd z 13 do 10,7 proc. Przedsiębiorcy zwijają żagle, podczas gdy do 2024 roku wydatki obronne odpowiadały raptem za jedną szóstą całego wzrostu obciążeń publicznych.

Gdzie w takim razie zniknęła reszta naszych pieniędzy? Wchłonęły je potężne, konsumpcyjne programy socjalne, pęczniejąca administracja ogólnopaństwowa i dotacje gospodarcze. To twardy dowód na to, że rządzący wcale nie zaciskają pasa w obliczu trudnych czasów – oni po prostu głębiej sięgają do naszych sejfów, finansując bieżącą politykę kosztem naszej długofalowej konkurencyjności.

Gdyby menedżer w prywatnej korporacji celowo przesuwał miliardowe zobowiązania poza oficjalny bilans firmy, by poprawić jej wizerunek, prawdopodobnie szybko tłumaczyłby się prokuratorowi. Tymczasem w sektorze publicznym to dziś standardowa inżynieria finansowa. Oficjalne dane za pierwszy kwartał 2026 roku wskazują, że dług publiczny osiągnął poziom 61,6 proc. PKB. Sama ta liczba powinna budzić niepokój, ale prawdziwy problem ukryty jest w przypisach.

Gigantyczna góra pieniędzy – dokładnie 436 miliardów złotych – została celowo wypchnięta poza krajową definicję państwowego długu publicznego do funduszy celowych. To majątek, nad którym my jako obywatele, a nawet sam parlament, straciliśmy realną kontrolę i przejrzystość. Z perspektywy biznesowej werdykt jest jeden: nie ma znaczenia, do jakiej szufladki księgowej schowamy fakturę; i tak trzeba będzie ją zapłacić.

Za to ukryte zadłużenie zapłaci ten sam sektor prywatny, który w tym roku harował na państwo aż do 18 sierpnia. Zapłaci wyższymi podatkami, zdławionym wzrostem, a być może znowu – galopującą inflacją. Państwo jest bogate tylko i wyłącznie wtedy, gdy niezależni i zasobni w kapitał są jego obywatele i przedsiębiorstwa. Kiedy więc w przerwie między spotkaniami zarządu spojrzycie w kalendarz, zadajcie sobie jedno pytanie: ile jeszcze dni w roku będziemy w stanie oddać państwu, zanim ten przeciążony wóz ostatecznie ugrzęźnie w miejscu?

Źródło: Bankier.pl, opracowanie własne