mWIG40 – silnik wzrostu polskiego rynku kapitałowego

Aby zrozumieć dynamikę warszawskiego parkietu, warto posłużyć się morską metaforą: jeśli WIG20 to potężny, ale ociężały tankowiec, którego kurs zależy od globalnych prądów kapitałowych i lokalnych sztormów politycznych, to spółki z mWIG40 są zwinnymi motorówkami. Potrafią one błyskawicznie adaptować się do zmieniającego się otoczenia i z dużą skutecznością przeprowadzać abordaż na rynki zagraniczne.

mWIG40, będący sukcesorem wskaźnika MIDWIG, jest obliczany od końca 1997 roku. Jego konstrukcja obejmuje podmioty, które choć nie załapały się do elitarnego grona blue-chipów, posiadają już ugruntowaną pozycję rynkową i stabilne fundamenty finansowe. To właśnie ten „złoty środek” czyni indeks atrakcyjnym – spółki te są wystarczająco duże, by budzić zainteresowanie funduszy emerytalnych i inwestycyjnych, a jednocześnie na tyle małe, by bariera skali nie ograniczała ich tempa wzrostu.

Z perspektywy strukturalnej mWIG40 prezentuje obraz znacznie „zdrowszy” niż jego większy brat. WIG20 od lat zmaga się z krytyką za nadmierną koncentrację w sektorach tradycyjnych, takich jak energetyka czy wydobycie, co czyni go bardziej instrumentem do gry na kondycję makroekonomiczną Polski niż na innowacyjność. mWIG40 oferuje zgoła inną opowieść. Tutaj mniejszą wagę odgrywa sektor bankowy, a prym wiodą branże będące fundamentem nowoczesnej gospodarki: IT (reprezentowane przez takie firmy jak Asseco Poland), logistyka, przemysł nastawiony na eksport (czempioni tacy jak Inter Cars czy Auto Partner) oraz nowoczesna diagnostyka medyczna i gamedev.

Analiza historycznych stóp zwrotu dostarcza najbardziej wymownych argumentów. W ujęciu wieloletnim średnie spółki regularnie dostarczają wyższych zysków niż blue-chipy. W okresie od początku 2019 roku do połowy 2025 roku dysproporcja była wręcz uderzająca: mWIG40 wygenerował stopę zwrotu na poziomie 81-85 proc., podczas gdy WIG20 zyskał w tym samym czasie skromne 21 proc. Choć rok 2025 przyniósł okresową dominację największych spółek napędzaną rekordowymi napływami z zagranicy, średniacy i tak zamknęli go solidnym wynikiem rzędu 33,6 proc.

Co więcej, dane akademickie rzucają ciekawe światło na tak zwany „awans” do WIG20. Okazuje się, że przejście spółki z mWIG40 do elity blue-chipów wcale nie musi być sygnałem do kupna. Firmy często trafiają do WIG20 u szczytu swojego cyklu wzrostowego, stając się częścią koszyka „Emerging Markets”, który jest masowo wyprzedawany przez algorytmy w chwilach rynkowej paniki, niezależnie od kondycji samej spółki . mWIG40 pozostaje więc swoistym inkubatorem wzrostu, gdzie realna wartość budowana jest przed wejściem na „najwyższe piętro”.

Jednym z kluczowych atutów mWIG40 jest jego relatywna odporność na „kontekst polityczny”. Podczas gdy w WIG20 dominują spółki z udziałem Skarbu Państwa – gdzie ryzyko nagłych zmian zarządów czy realizacji celów socjalnych kosztem zysków jest chlebem powszednim – mWIG40 to w przeważającej mierze domena kapitału prywatnego. Decyzje polityczne z ul. Wiejskiej ważą tu znacznie mniej niż wizja biznesowa założycieli.

Interesującym zjawiskiem jest również struktura akcjonariatu. W mWIG40 wysoki poziom free-floatu (akcji w wolnym obrocie) powyżej 50 proc. dotyczy zaledwie 15 proc. spółek. Choć dla niektórych może to być sygnał mniejszej płynności, paradoksalnie świadczy to o sile – wiele z tych firm jest wciąż kontrolowanych przez swoich założycieli, którzy są najbardziej zdeterminowani do budowania długoterminowej wartości, a nie tylko gonienia za kwartalnymi wynikami pod dyktando analityków.

Nie ma jednak inwestycji bez ryzyka. Piętą achillesową mWIG40 jest jego ograniczona płynność w porównaniu do blue-chipów. Mediana kapitalizacji spółki w tym indeksie to około 2,46 mld PLN, czyli ponad pięciokrotnie mniej niż w przypadku gigantów z WIG20. W spokojnych czasach nie stanowi to problemu, jednak w momentach rynkowej gorączki arkusz zleceń staje się cieńszy. Gdy fundusze inwestycyjne są zmuszone do gwałtownej sprzedaży akcji pod presją umarzających jednostki klientów, ceny średnich spółek mogą spadać szybciej i głębiej tylko dlatego, że brakuje kupujących gotowych wchłonąć nadpodaż.

Dla inwestora indywidualnego chcącego zaprzęgnąć ten silnik do swojego portfela, GPW oferuje dziś nowoczesne narzędzia. Najprostszym i najbardziej transparentnym sposobem jest fundusz ETF replikujący indeks mWIG40TR (Total Return). Wskaźnik ten jest o tyle lepszy od „zwykłego” mWIG40, że uwzględnia reinwestowane dywidendy, co w długim terminie pozwala w pełni wykorzystać potęgę procentu składanego.

Z drugiej strony segment średnich spółek jest idealnym poligonem dla funduszy aktywnie zarządzanych. Ze względu na mniejszą efektywność informacyjną tego rynku, zdolni zarządzający są w stanie wyłuskać z indeksu prawdziwe „perełki”, które rosną znacznie szybciej niż cały benchmark. Bez względu na wybraną ścieżkę, jedno jest pewne: mWIG40 przestał być tylko przystankiem w drodze do giełdowej elity. Stał się samodzielną klasą aktywów, bez której trudno wyobrazić sobie nowoczesny i zyskowny portfel oparty na polskim rynku akcji.

 

Źródła:

1. Ewa Blaszke (Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu), Changes in the Composition of the WIG20 and mWIG40 Indices and the Operational Performance of Newly Added Companies (2024).
2. Beta Securities / Akademia ETF, Beta ETF mWIG40TR – praktyczny przewodnik dla inwestora.
3. Saxo Bank, mWIG40 czyli indeks średnich spółek w Polsce bez tajemnic.

Stooq.pl, Skład i wagi komponentów indeksu mWIG40.

 

Źródło grafiki: Freepik Premium