Płacowa zadyszka. Polskie portfele rosną wolniej, a rynki węszą zmiany

W sierpniu przeciętne wynagrodzenie w firmach zatrudniających powyżej dziesięciu osób (bez uwzględnienia sektora publicznego) wyniosło 9 259,54 zł brutto. Przekłada się to na wzrost o 5,6 proc. rok do roku. Wynik ten zaskoczył ekonomistów, którzy opierali swoje założenia na dynamice rzędu 6,6 proc.

Jeden punkt procentowy różnicy to w makroekonomii wyraźny sygnał, wskazujący, że presja na podwyżki hamuje szybciej, niż zakładano. Płace rosną wolniej, a sam sierpniowy odczyt okazał się jednym z najniższych w tym roku. Mniejsza dynamika płac oznacza skromniejsze pole manewru dla konsumentów, ale z perspektywy firm zwiastuje pożądane spowolnienie rosnących kosztów działalności. Pytanie brzmi, jak ta zmiana wpłynie na gospodarkę w kolejnych kwartałach.

Koszty pracownicze mają bezpośrednie przełożenie na to, ile ostatecznie płacimy w sklepach czy punktach usługowych. Gdy pensje przestają tak szybko rosnąć, przedsiębiorstwa znajdują się pod mniejszą presją, by na bieżąco przerzucać wydatki na klientów. Mechanizm ten jest szczególnie ważny dla sektora usług, który mocno opiera się na kosztach pracy ludzkiej. W sierpniu ceny w tym sektorze wzrosły o 5,6 proc. rok do roku.

Podczas gdy wewnętrzne czynniki proinflacyjne, takie jak szybki wzrost wynagrodzeń czy sytuacja fiskalna, powoli tracą na znaczeniu, rośnie waga elementów zewnętrznych. Chodzi przede wszystkim o notowania surowców energetycznych i napięcia geopolityczne. O ile Rada Polityki Pieniężnej (RPP) dysponuje skutecznymi narzędziami do studzenia krajowego popytu i akcji kredytowej, o tyle na globalne ceny energii nie ma żadnego wpływu.

To sprawia, że kreślenie przewidywalnej ścieżki inflacyjnej staje się zadaniem trudnym. Słabnąca dynamika płac sugeruje ograniczenie presji cenowej nad Wisłą, jednak ewentualne zawirowania na zagranicznych rynkach mogą łatwo zniwelować ten korzystny efekt.

Ta decyzyjna niepewność już teraz rezonuje na rynkach finansowych i rynku obligacji. Jeszcze niedawno komunikacja Narodowego Banku Polskiego sugerowała dłuższy okres stabilizacji kosztu pieniądza, a prezes Adam Glapiński wskazywał na wysokie prawdopodobieństwo utrzymania stóp procentowych bez zmian do połowy przyszłego roku. Inwestorzy zaczynają jednak analizować sytuację według innych scenariuszy.

Rynek zaczął powoli wliczać w wyceny nawet możliwość podwyżek stóp procentowych w Polsce. Oczywiście nie oznacza to, że taki krok został już przez bank centralny przesądzony. Pokazuje to jednak, jak bardzo wzrosła niepewność. RPP staje w obliczu trudnego dylematu. Z jednej strony obserwuje gasnące wzrosty wynagrodzeń, co mogłoby sprzyjać łagodniejszej polityce. Z drugiej widzi rosnące ryzyka zewnętrzne, które mogą wymusić utrzymywanie restrykcyjnych warunków przez znacznie dłuższy czas.

Najbliższe miesiące upłyną pod znakiem ważenia tych dwóch przeciwstawnych sił. O kierunku polityki pieniężnej zdecydują już nie tylko paski wypłat Polaków, ale w dużej mierze globalne wyceny energii i stabilność międzynarodowa.

Źródło: Skarbiec.biz, opracowanie własne