WIG20 rozbił szklany sufit -19 lat czekania, historyczny rekord i państwowe lokomotywy, które pociągnęły rynek

Mamy nowy, wielki historyczny rekord, który właśnie zgolił swoją 19-letnią brodę. Pytanie, które ciśnie się na usta każdego stratega inwestycyjnego brzmi: co – a raczej kto – za nim stoi? Jeżeli szukają Państwo architekta tego rynkowego sukcesu, wzrok należy skierować wyłącznie na spółki Skarbu Państwa.

Patrząc na szeroki rynek (najstarszy indeks WIG), bicie rekordów w ostatnich latach było zjawiskiem wręcz cyklicznym. Dlaczego więc błękitne chipy z WIG20 tak długo i boleśnie odbijały się od sufitu? Odpowiedź tkwi w czystej mechanice finansowej samego wskaźnika.

WIG20 jest klasycznym indeksem cenowym, co w praktyce oznacza, że każde odcięcie dywidendy od akcji brutalnie obniża jego wartość. Kiedy zarząd podejmuje decyzję o podzieleniu się zyskiem z inwestorami, kurs spółki na giełdzie automatycznie spada, ponieważ papier nie zawiera już w sobie wyceny prawa do wypłaty. Biorąc pod uwagę potężne pule kapitału, jakie krajowi giganci rokrocznie transferują do rąk własnych udziałowców, giełdowy barometr z zasady miał pod górkę. Doskonałą ilustracją tego drenażu jest niedawne zachowanie PKN Orlen. Gdy 17 czerwca odcięto od akcji płockiego koncernu dywidendę w wysokości 8 złotych, kurs odniesienia tąpnął o 5,8 proc. Sama ta pojedyncza, czysto księgowa operacja ścięła wynik całego indeksu WIG20 o 0,8 punktu procentowego.

Pokonanie bariery sprzed kryzysu finansowego w takich uwarunkowaniach wymagało tytanicznej siły pociągowej z samego rynku. I ta siła właśnie zdominowała parkiet.

Liczby są jednoznaczne. WIG20 urósł w tym roku już o imponujące 23,1 proc., kontynuując potężny rajd z roku 2025, który zamknął się wynikiem plus 45,3 proc. Jednak to nie technologiczne start-upy, rekiny e-commerce czy kapitał zagraniczny napędziły to uderzenie. Z twardych rynkowych wyliczeń wynika, że dokładnie dwie trzecie (67,7 proc.) całego wysiłku, który doprowadził rynek do rekordu, to zasługa spółek państwowych – umownego „Holdingu Tuska”.

To moment, w którym każdy właściciel prywatnej firmy powinien uważnie przeanalizować sytuację. Giełda wycenia solidne fundamenty i przepływy pieniężne, a te w kluczowych spółkach Skarbu Państwa wygenerowały rajd bez precedensu na polskim rynku.

Gdy rozłożymy strukturę wzrostów na czynniki pierwsze, wyłania się obraz zaledwie trzech głównych rozgrywających, którzy na swoich barkach wnieśli indeks na nowe szczyty:

• PKN Orlen (14,2 proc. wagi w indeksie): Paliwowy potentat wprost znokautował rynek. Akcje koncernu wzrosły w samym 2026 roku o astronomiczne 54 proc. (a w 2025 r. wystrzeliły o 103,6 proc.). Przekłada się to na gigantyczne 7,7 pkt proc. wlane do baku indeksu WIG20 tylko w tym roku. Gdybyśmy do wyceny giełdowej dodali wypłaconą dywidendę brutto, tegoroczna stopa zwrotu sięgnęłaby 63,5 proc. Biznesowy paradoks? Ten spektakularny rajd ma miejsce w warunkach… silnego spadku zysku netto firmy w latach 2024-2025. Inwestorzy z całą mocą kupują jednak rynkową przyszłość.
• PKO BP (15,1 proc. wagi w indeksie): Największy bank w kraju to dziś maszyna do bicia konsensusów analitycznych. Mimo nieuchronnego cyklu spadku stóp procentowych, instytucja systematycznie poprawia wynik netto. W dwóch ostatnich kwartałach zaraportowała zyski wyższe od oczekiwań rynku o 6-7 proc. Co jednak najmocniej uderza do głowy inwestorom, to bezprecedensowa w historii banku polityka dywidendowa. Od 4,8 mld zł w 2024 roku, przez 6,85 mld zł w roku ubiegłym, aż po rekordowe, zaplanowane na bieżący rok 7,7 mld zł.
• Bank Pekao: Kolejny potężny filar bankowej hossy kontrolowany przez PZU. Wzrost kursu o 19,7 proc. w bieżącym roku dołożył do struktury WIG20 kolejne 1,6 pkt proc. Tutaj również spółka idzie na rekord w kwestii dzielenia się kapitałem – pod koniec czerwca na konta akcjonariuszy powędrowało 5,2 mld zł brutto (przebijając o 150 mln zł historyczny rekord z 2023 r.).

Całość struktury uzupełniają mniejsi państwowi gracze, którzy również dowożą wyniki. Wystarczy wspomnieć, że sam Tauron (ważący w indeksie 1,8 proc.) dołożył w tym roku cegiełkę w postaci 0,1 pkt proc. do ostatecznego sukcesu WIG20.

Rozbicie 19-letniego szklanego sufitu to znacznie więcej, niż nagłówek na portalach finansowych i pretekst do otwierania szampanów w domach maklerskich. To krystalicznie czysty komunikat dla polskiego top managementu: tradycyjny biznes wciąż generuje potężne stopy zwrotu.

Tegoroczna hossa blue chipów nie jest dziełem wirtualnych projektów, ale twardej ekonomii – bankowości i paliw, zarządzanych przez Skarb Państwa, który podjął strategiczną decyzję o radykalnym drenażu gotówki i podzieleniu się zyskami z mniejszościowymi akcjonariuszami. Pytanie, które na najbliższym posiedzeniu zarządu powinien zadać sobie każdy prezes spółki prywatnej, brzmi: czy Wasza dzisiejsza strategia zarządzania kapitałem i polityka wypłat dla inwestorów wytrzymuje zderzenie ze skalą, jaką właśnie narzuciły rynkowi państwowe lokomotywy? Poprzeczka oczekiwań powędrowała właśnie najwyżej w historii.

Źródło: Business Insider, opracowanie własne