Zmiany w PIT i CIT na 2027 rok. Klasa średnia odetchnie, ale wielki biznes zapłaci rachunek

Dla 3,5 miliona Polaków to bez wątpienia dobra wiadomość. Rząd wreszcie dostrzegł stromą przepaść, w którą regularnie wpadali podatnicy przekraczający pierwszy próg dochodowy. Zgodnie z zapowiedziami, limit ten zostanie przesunięty ze 120 tysięcy do 130 tysięcy złotych. Jednak prawdziwa rewolucja kryje się tuż za tą granicą. Zamiast bolesnego uderzenia w ścianę i natychmiastowego wejścia w 32-procentową stawkę podatkową, gabinet Tuska proponuje rozwiązanie pomostowe. Będzie to nowa, 24-procentowa stawka dla osób zarabiających między 130 a 150 tysięcy złotych rocznie.

Minister Domański wylicza z uśmiechem, że w portfelach podatników zostanie z tego tytułu nawet 3,6 tysiąca złotych rocznie. Brzmi świetnie, prawda? Z perspektywy pracownika – absolutnie tak. Kłopot w tym, że w budżetowej makroekonomii nic nie ginie. Każdy miliard złotych, który pozostanie w kieszeniach obywateli, to miliard, którego zabraknie w państwowej kasie. Gdzie zatem koalicja rządząca zamierza szukać brakujących środków, by utrzymać obietnicę „odpowiedzialnej polityki fiskalnej”?

Odpowiedź na to pytanie nie wywoła uśmiechu na twarzach członków zarządów największych spółek. Rachunek za ulgę dla klasy średniej zapłaci wielki kapitał. Rząd szykuje podwyżkę podatku CIT – z dotychczasowych 19 na 22 procent. Kogo obejmie nowa danina? Na celowniku znalazły się podmioty, których roczne przychody przekraczają pułap 50 milionów euro (czyli około 200 milionów złotych), a także wszystkie podatkowe grupy kapitałowe. Słowem: największe rynkowe drapieżniki.

Andrzej Domański próbuje tonować nastroje, wskazując, że nowa stawka to wciąż okolice średniej dla Unii Europejskiej. Jako polityczny argument podaje przykład Słowacji, która niedawno wywindowała swój CIT aż do 24 procent. Dziennikarska rzetelność każe jednak postawić otwarte pytanie: czy gwałtowne zwiększenie obciążeń dla największych graczy faktycznie sprawi, że system stanie się „trochę bardziej sprawiedliwy”, jak przekonuje premier Tusk? W biznesie koszty rzadko rozmywają się w próżni. Najpotężniejsze koncerny mają to do siebie, że dodatkowe podatki potrafią sprawnie przerzucić na końcowego konsumenta, po cichu podnosząc ceny swoich towarów i usług.

Jeśli zarządzasz średniej wielkości firmą i właśnie odetchnąłeś z ulgą, wierząc, że ominie cię wyższy CIT, wstrzymaj konie. Ministerstwo Finansów ma w zanadrzu cięcia, które uderzą znacznie szerzej. Zapowiedziano powrót do historycznego limitu przychodów dla podatników rozliczających się ryczałtem. Po kilku tłustych latach – przypomnijmy, że od 2021 roku można było korzystać z tej prostej formy opodatkowania aż do pułapu 2 milionów euro – wracamy do brutalnej rzeczywistości. Nowy limit zostanie ścięty do zaledwie 250 tysięcy euro, czyli około miliona złotych. Dla tysięcy prężnie rozwijających się biznesów oznacza to przymusową przesiadkę na bardziej skomplikowane i z reguły droższe formy rozliczeń.

Rząd postanowił też głębiej sięgnąć do kieszeni najbogatszych. Danina solidarnościowa, pobierana od osób inkasujących powyżej miliona złotych rocznie, wzrośnie do 5 procent (to skok o 1 punkt procentowy). Zwiększenie tego obciążenia to jasny sygnał: w czasach szukania oszczędności to prywatny kapitał ma udźwignąć ciężar państwowej redystrybucji.

Obietnice złożone na sierpniowej konferencji nakreślają wyraźną oś finansową na najbliższe kilkanaście miesięcy. Zmiany zaplanowane na 2027 rok zdejmują część ciężaru z barków pracowników etatowych, wrzucając go na plecy dużych firm oraz zamożnych przedsiębiorców. Decydenci ryzykują jednocześnie spowolnieniem inwestycji w kluczowych sektorach.

Z jednej strony – czas na gruntowną rewizję opłacalności struktur kapitałowych i analizę rentowności po utracie ryczałtu. Z drugiej – presja na optymalizację kosztów operacyjnych nigdy nie była silniejsza. Do 2027 roku wcale nie zostało tak wiele czasu. W gabinetach głównych księgowych i na salach posiedzeń zarządów wyścig ze zmianami właśnie wystartował.

Opracowanie: Redakcja SMART Business

* Orientacyjne wynagrodzenie brutto zakłada standardową umowę o pracę. Opracowanie tabeli: Paweł Majtkowski, analityk etoro w Polsce